Το anakata.gr χρησιμοποιεί cookies για την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων, την παροχή λειτουργιών κοινωνικών μέσων και την ανάλυση της επισκεψιμότητάς του. Επίσης, κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση του anakata.gr στους συνεργάτες κοινωνικών μέσων, διαφήμισης και αναλύσεων και ειδκότερα στην google.

ΑΝΑΚΑΤΑ
0
0
0
s2sdefault

Θα σας πως μιά ιστορία για το πως έφτασα στο σημείο να απολύσω την γραμματέα μου, με την οποία δούλευα πολλά χρόνια και δεν είχα παράπονα από την δουλειά της...

Την προηγούμενη εβδομάδα την Τατάρτη ήταν τα γενέθλιά μου και ξυπνώντας το πρωί εκείνης της ημέρας δεν ήμουν και πολύ καλά από διάθεση. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν πλησιάζεις τα 50 και έχεις γενέθλια.

Κατέβηκα στην κουζίνα για πρωινό, ελπίζοντας ότι θα έβλεπα την γυναίκα μου να χαμογελά και να μου εύχεται "χρόνια πολλά". Ήλπιζα ακόμα ότι μπορεί να έχει και κάποιο δωράκι για μένα...

Αλλά, όπως αποδείχθηκε, μετα βίας κατάφερα να της αποσπάσω ένα νερόβραστο "καλημέρα".

"Εντάξει, αυτό σημαίνει γάμος για μένα τώρα πιά.. αλλά τουλάχιστον τα παιδιά θα με θυμηθούν", σκέφτηκα.

Αλλά κι αυτά κατέβηκαν τις σκάλες μουτρωμένα. Και δεν είπαν κουβέντα όσο έπαιρναν το πρωινό τους.

Έτσι έφυγα για την δουλειά και ομολογώ ότι ήμουνα πιά τελείως πεσμένος ψυχολογικά. Στα πολύ κάτω μου.

Μόλις μπήκα στο γραφείο, η γραμματέας μου η Τζέιν, μου έριξε ένα φωτεινό χαμόγελο και μου είπε:

"Καλημέρα αφεντικό και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ".

Χμμ.... αισθάνθηκα λίγο καλύτερα. Τουλάχιστον κάποιος το θυμήθηκε.

Εργάστηκα συνεχόμενα μέχρι τις 1 το μεσημέρι, όταν η Τζέϊν χτύπησε την πόρτα μου και είπε:

"Είναι τόσο όμορφη μέρα έξω και είναι και τα γενέθλιά σας... Τι θα λέγατε να πηγαίναμε έξω μαζί για μεσημεριανό, μόνο εσείς κι εγώ";

"Σε ευχαριστώ Τζέιν. Είναι το καλύτερο πράγμα που έχω ακούσει όλη την ημέρα. Εμπρός πάμε".

Πήγαμε για γεύμα. Αλλά όχι στο κοντινό εστιατόριο που συνήθως πηγαίνουμε για φαΐ. Αντί γι αυτό, η Τζέιν διάλεξε ένα ατμοσφαιρικό και ήσυχο μπιστρό. Όταν φτάσαμε εκεί διαπίστωσα ότι είχε "κρατήσει" ένα απομονωμένο τραπέζι.

Ήπιαμε 2 ουίσκυ ο καθένας πριν το φαί, λίγο κρασάκι κατά την διάρκειά του και μπορώ να πω ότι χαλαρώσαμε αρκετά. Ο πληθυντικός απο την μεριά της Τζέιν εγκαταλείφθηκε.

Καθώς πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, η Τζέιν είπε πάλι "Τέτοια όμορφη μέρα... ίσως θα μπορούσαμε να την ζήσουμε λίγο παραπάνω και να μην γυρίσουμε κατευθείαν στο γραφείο... τι λες;"

"Νομίζω ότι θα μπορούσαμε", της απάντησα. "Έχεις κάτι στο μυαλό σου;".

"Ναι... ας περάσουμε λίγο από το διαμέρισμά μου. Είναι πολύ κοντά, σε δυό γωνίες από δω".

Τα πράγματα έπαιρναν αποσδόκητα πολύ ευχάριστη τροπή!

 

Όταν ανεβήκαμε στο διαμέρισμά της, η Τζέιν γύρισε και μου είπε:

"Αφεντικό, αν δεν σε πειράζει, μπαίνω στην κρεββατοκάμαρα για ένα λεπτό και επιστρέφω αμέσως".

"Εντάξει", της απάντησα αμήχανα.

Μπήκε στην κρεββατοκάμαρά της και μετά από δύο λεπτά, επέστρεψε κρατώντας μια τούρτα.

Την ακολουθούσαν η γυναίκα μου, τα παιδιά μου και αρκετοί καλοί μου φίλοι, αλλά και μερικοί συνάδελφοι.

Όλοι μαζί τραγουδούσαν "happy birthday to you...".

 

Κι εγώ καθόμουνα απλώς εκεί και τους κοίταζα σαν ηλίθιος.

 

 

Καθόμουνα στον καναπέ....

 

 

 

Τελείως γυμνός...